Start pagina Dansen

Davy helpt bij de bouw en renovatie van een ziekenhuis in Bangladesh

Op 17 maart 2011 was het zover:
Davy is voor 3 weken samen met een groep vrijwilligers vertrokken naar Bangladesh in het kader van de Damiaanactie.
Zij zullen gedurende een week rondreizen en de twee andere weken helpen zij de bevolking bij de bouw en renovatie van een ziekenhuis. Dit is wel wat anders dan dansen ...
We worden op de hoogte gehouden van hun werkzaamheden door verslagen en foto's.

Verslag dag 2

Wat een dag...
... Vanmiddag zijn we met de jeeps naar Old Dhaka gereden, wat op zich al een hele belevenis is. Aan de spoorweg moesten we halt houden, omdat de slagbomen naar beneden waren... laat die openstaan en niemand trekt er zich iets van aan dat er een trein aankomt... net zoals een rood licht... het is gevaarlijker om te stoppen voor een rood licht dan gewoon door te rijden. Mensen die te voet zijn blijven gewoon over de sporen lopen... je laten vervoeren op het dak van de trein is hier ook niet uitzonderlijk.
Mensen groggelen al het groen dat ze in zich hebben hier voortdurend de straat op, staan aan te schuiven aan de enige waterput in de straat, doortasten met de blote hand het riool in de hoop een grammetje goud te vinden, maar lachen altijd. De nauwe stinkende straatjes waar ook de wet van de sterkste geldt (hoe groter je transportmiddel, hoe meer je te zeggen hebt en hoe meer er voor je "zouden moeten" wijken) hebben we ook weer doorkruist.
We hebben een boottochtje gemaakt en hebben daarna nog goed kunnen eten van alle groenten en fruit die we tussen onze tenen kregen toen we uitstapten.
Ook paard en koets hebben de "eer" gehad om 8 zware Belgen (zwaar tov de Bengalen) een eindje te mogen vervoeren.
Enorme passagiersboten baanden zich een weg in of uit te haven, en geraken ze niet weg dan duwen ze wel een andere boot opzij... volle gas. Als die andere brokkenpiloot het daar dan niet mee eens is, zet hij zijn gevaarte in achteruit, om zo met een stevige aanloop eens flink de boeg van brokkenpiloot 1 te deuken... schitterend om zien. Wel effe schrikken als zo'n groot gevaarte even beslist om niet op tijd te remmen en gewoon tegen de kade (grote metalen platforms) aan botst... Toch zeker een halve meter werd die kade, met ons op, naar achter geduwd... de mensen op de rand hadden alle moeite om niet in het helderblauwe (lees: pikzwarte) water te vallen... alweer een ervaring rijker.
Vanavond zijn we in een Koreaans restaurant gaan eten met Willem, heel lekker... hopelijk denken onze magen er zo morgen ook nog over. Willem had nog wat wijn staan, en die hebben dan maar mee genomen. Zou bij ons niet waar zijn, maar vermits je hier zo goed als nergens alcohol kan krijgen (enkel als buitenlander) staan ze het toe dat te nuttigen in het restaurant.
Ja ja, ik hoor het er al heel wat van jullie zeggen... ze zijn op verlof hoor... maar morgen middag trekken we naar het Noorden, en zondag beginnen we effectief te werken. De T-shirts en veiligheidsschoenen zitten blijkbaar nog wel vast bij de Douane, hopelijk hebben we die nog voor zondag.

Het is nu 22.30u, iedereen slaapt vermoedelijk al een tijdje... (Paul al zeker, want hij ligt hier naast). Het is een vermoeiende maar heel interessante dag geweest.

Inmiddels beschikken we over een 3G kaartje, waarmee we nu en de rest van de maand hopelijk ook nog verbinding met het internet kunen maken... dus vermoedelijk zullen jullie nog wel van ons horen.

Groetjes uit Dhaka. 

 

Verslag dag 3

Niettegenstaande we hier in het Caritas centrum goed ontvangen werden, hebben de meeste onder ons niet zo’n goede nacht achter de rug. Een “matras” is hier berekend op een Bengaals zwaargewicht… 30kg? Maar ja, er zijn weinig Bengalen die überhaupt een bed hebben, dus waarom klagen? 
Slapen zonder muskietennet moet je hier niet proberen, want de muggen zijn hier verzot op een lekkere Vlaamse hap. Maar ja, waarom klagen? De doorsnee Bengaal heeft niet eens een dak boven zijn hoofd, laat staan een muskietennet.   De douche levert alleen heel koud water, en het toilet trekt niet door. Maar ja, waarom klagen? De meerderheid van de Bengalen heeft niet eens toegang tot water, en hun behoefte doen ze gewoon langs de kant van de weg.
Feit is wel dat je nooit alleen bent in Bangladesh, er waakt steeds wel een Gekko of een overmaatse kakkerlak terwijl je je wast, of terwijl je eet, of…
Vanmorgen zijn we naar ons bouwkamp gereden, gelukkig met de Jeep, want met de Riksja is een Helse trip.
Iedereen werd op slag stil en sommige trokken wat wit weg bij het (terug) zien van lepra patiënten. We hebben de indruk dat er nu ergere wonden te zien waren dan de vorige keer, maar toch blijven die mensen lachen. Ze vragen je zelfs om foto’s van hen te maken en zijn maar wat gelukkig het gevoel te krijgen dat ze toch niet door iedereen worden verstoten. Het lachen van de vorige dagen is ons vergaan…
(Gevoelig magen slaan best de lepra foto’s over!)
Werken hebben we vandaag zonder meer gedaan… gelukkig bleef de zon grotendeels achter de wolken, want de temperaturen hier laten het eigenlijk niet toe te werken, laat staan hard.
3.500 bakstenen hebben we gewassen en een eindje verderop weer neergezet. Het duurde even voor iedereen uit de auto was, en het gekreun dat daarmee gepaard ging liet niets aan de verbeelding over. Iedereen heeft de drang om na een welgekomen koude douche nog even te gaan liggen. Nog 9 van die werkdagen te gaan. Maar Willem denk daar natuurlijk anders over. Hij heeft nog een deftige wandeling gepland… ettelijke kilometers stappen. Als ik de moed en de fut nog vind maak ik dit na die wandeling verder af.   
Dat was een fikse wandeling. Het is aangeraden steeds naar beneden te kijken, want gaten, putten, open riolen en oneffenheden in de “wegen” zijn hier vanzelfsprekend. Maar als je niet continue links en rechts kijkt, heb je veel kans onder een Riksja of een baby-taxi terecht te komen. Maar ’t is ook wel aangeraden om recht voor je te kijken, want botsen op een tegenligger in dit ongestructureerde verkeer is geen uitzondering. Het is hier zo druk en de mensen lopen en fietsen en rijden kris kras door elkaar, ’t is echt opletten geblazen, maar zeker wel een avontuur. Het is nu bijna 21.00u en de meerderheid van de groep is al onder de lakens aan ’t kruipen… ’t was een zware dag. 
Slaapwel…

 

Verslag dag 4

Stijf en stram zijn de meest vanmorgen uit bed gekropen... de wekker was echt wel het laatste wat we wilden horen. Op naar een nieuwe werkdag, en we zijn nog niet bekomen van die van gisteren. Ja ja, ik hoor het jullie daar in België al zeggen: "Man man, ze moeten ook eens werken hoor...". Maar ik nodig daarbij dan ook iedereen uit om het hier zelf eens te komen doen, in deze omstandigheden, bij deze temperaturen.
Een aantal onder ons hebben vannacht ook meer op het toilet gezeten dan in bed gelegen. Bijna iedereen is inmiddels bevangen door het welgekende "Tourista-syndroom". Een soort van pannenkoeken en groenten met currysaus is dan ook niet voor alle magen bestemd. De plaatselijke "5-stoelen" dorpsrestaurants gaat Willem ook niet zo maar voorbij. HEEL lekker allemaal, maar je wil niet weten in welke omstandigheden ze dat hier klaar maken.  

Willem is vanmorgen terug naar Dhaka gereden en tot donderdag avond hebben we dus even geen belangrijke gids. Misschien is dat ook eens niet slecht, want we hebben met z'n alle voorgenomen er een rustige avond van te maken.

Het werken viel weer zwaar vandaag. Mislukte bakstenen een hele dag met een klein hamertje stuk slaan... er zijn leukere dingen. De Bengalen gaan op hun hurken zitten, in de volle zon en kloppen zo hard ze kunnen. Zelfs de kleinste steentjes houden ze met blote handen vast, en denk maar niet dat ze daarvoor minder hard slaan. Wij hebben ons natuurlijk een zitje gefabriceerd en een daarbij horende werktafel. Veiligheidshandschoenen hebben we gelukkig wel bij... het andere veiligheidsmateriaal zit al dagen vast bij de douane hier in Bangladesh. Maar, toen ik net op de site van DHL keek, blijkt dat onze zending dan toch eindelijk is vrijgegeven. We gaan Willem vragen of hij het mee door wil brengen. Warm vandaag, zeker na de middag.
Paul en Ludwig zijn heel de dag op stap geweest met een dokter, om te kijken hoe Damiaan actie ook "op het veld" de mensen helpt. Toch echt knap wat ze hier allemaal al voor mekaar hebben gebracht!

Ook schitterend om zien zijn de kinderen die mooi in uniform van school komen met een stapeltje boeken onder de arm. Meestal hebben ze een Bengaals en een Engels boek bij. De Engelse taal gaat nog wat moeizaam, maar het alfabet konden ze met z'n allen netjes nazeggen. Het Bengaals lezen ze vaak sneller dan hun schaduw, en dat tonen ze dan ook met veel trots.
Geef je ze een knipoog, dan lachen ze, maar dan proberen ze 't ook. Hi-5 beginnen ze nu ook allemaal wat te kennen. Jongleren lukt al met 2 stenen, met 3 hadden ze het iets moeilijker. De lach op het gezicht van de kinderen en de omstaande volwassenen als je ze een simpele ballon geeft spreekt boekdelen. Kinderen van bij ons zouden niet half zo blij zijn moesten ze een trip naar Disney krijgen.

Het is nu 18.00u, en we eten om 19.30u. Alhoewel ik vermoed dat er vandaag niet zo heel veel gegeten zal worden. Verder zal het een rustige avond worden en zal iedereen weer vroeg in bed liggen.

Bedankt voor jullie fijne mailtjes uit Belgie en tot morgen!

 

Verslag dag 5

Gestart als een Vlaamse Leeuw, getemd als een Waalse Haan en afgedropen als verslagen kiekes…
…wat een dag alweer.
Het ontbijt bestond zoals iedere dag weer uit een soort vettige pannenkoeken, een spiegelei en groenten in curry-saus. Een lekkere boterham met choco zou van harte welkom zijn. Alhoewel we in het ziekenhuis gisteren middag toch een potje Spaanse choco gekregen hebben, vermoedelijk enorm duur hier.
De meeste onder ons hebben iets meer nachtrust gehad, we kunnen dus fit aan de dag beginnen. Intussen is er nog slechts 1 dappere strijder gespaard gebleven van een uiterst vlotte stoelgang, de rest van de groep begint er een beetje terug over te komen. 
Vol moed vroegen we de directeur van het ziekenhuis welke andere jobs we nog mochten volbrengen vandaag. Schilderen, stenen kappen en de muren van een kamer tegelklaar maken. We hebben uiteindelijk gekozen voor het laatste, omdat we absoluut ten minste 1 afgewerkt product willen leveren voor we vertrekken. Als echte Vlaamse Leeuwen gingen we gewapend de weerloze kamermuren te lijf. De kwaliteit van de werkmaterialen wist ons op een mum van tijd te temmen als een Waalse Haan. Tegen het einde van de dag zijn we moe en door en door bezweet afgedropen als verslagen kiekes. Met het juiste materiaal had die kamer op enkele uurtjes tegelklaar gestaan, maar de meeste tijd en energie is verloren gegaan in het herstellen van dat materiaal. En toen we na de lunch terug van start gingen, bleken een groot aantal materiaal verdwenen te zijn. Een aantal van ons zijn dan maar terug naar het steenslagen gegaan. Hetgeen we daar missen zijn kettingen rond onze enkels en de chain gang song van Sam Cooke.
Maar, op het einde van de dag mag het resultaat er zeker wezen. De kamer is zo goed als tegelklaar, en zowel de directeur als de werfleider stonden verbaasd van het werk dat we vandaag verzet hebben. De directeur was dusdanig onder de indruk, dat hij ons allemaal bij hem thuis heeft uitgenodigd voor een etentje. Hij ging zelfs alcoholische verwennerij voorzien, iets wat hier niet voor de hand liggend en enorm duur is. Een soortgelijke uitnodiging hebben we vandaag ook uit België mogen ontvangen… wij kijken er enorm naar uit, en zullen het absoluut niet nalaten deze Bengaals goedgezinde weldoener er ter gepaste tijden aan te herinneren.
Bij deze ook allemaal heel erg bedankt voor jullie leuke berichten, het doet ons deugd dat er aan ons wordt gedacht en vooral dat er wordt meegeleefd… Schol.
Af en toe proberen we ook even te pauzeren, om de Bengaalse toeschouwers de nodige aandacht te geven. Kinderen komen met veel plezier kijken hoe witte mensen ook de handen uit de mouwen kunnen steken. Volwassenen kunnen zich een ganse dag bezighouden met staren naar onze werkzaamheden… ze staan daar wat glazig te staren zoals een zieke koe naar een trein.
De kinderen animeren is hier niet moeilijk. Het begint met 2 kinderen die staan kijken, net zolang tot je hen aankijkt en iets zegt of vraagt. De communicatie in het algemeen is hier alles behalve simpel, maar de kinderen die al wat Engels leren, begrijpen af en toe wel wat je wil bedoelen. Wij hadden natuurlijk onze voorbereidingen getroffen en een lang springtouw meegenomen. Het springtouw was nog maar net uit de zak, of de kinderen rezen als paddenstoelen uit grond. Op een mum van tijd staat het hele dorp daar. Maar, ze vonden het wel leuk… en ze kenden het zelfs. Opnieuw hebben we ons in het zweet gewerkt om dat springtouw rond te krijgen voor die kinderen. Een van de meisjes kwam een zelfgemaakte ketting afgeven, en ze stond erop dat ik het aannamen. Het was een touwtje met heel mooie kleine bloemetjes aan. Niets hebben ze, en ook dat geven ze nog af…

Tijdens de terugreis naar onze verblijfplaats hebben we de chauffeur gevraagd ons naar een “hardware-store” te brengen. We hebben ons een grote set deftig gereedschap aangeschaft, morgen zal het dus wel sneller gaan. Het materiaal schenken we daarna natuurlijk aan de Damiaan actie, zodat de Bengalen en onze opvolgers niet met dezelfde verslagenheid moeten afdruipen.
Morgen gaan we opniew een kamer te lijf… tot dan.

 

Verslag dag 6

Gewapend met onze nieuwe werkmaterialen zijn we vanmorgen aan de laatste loodjes van die ene kamer begonnen. Het gezegde “de laatste loodjes wegen het zwaarst” heeft zich vandaag dan ook weer van z’n beste kant laten zien.  De randjes van de raam lieten zich door het traliewerk niet makkelijk opzij zetten. Het kappen daar vereiste dan ook uiterste flexibiliteit. Een deel van de kamer is ooit al eens verbouwd geweest, waarop men een verschrikkelijke laag pure cement tegen heeft gesmeerd… millimeter per millimeter, druppel per druppel (zweet) hebben we die Bengaalse muur duidelijk gemaakt dat er met deze Kempenaars niet gelachen wordt. Tegen de middag was de kamer in orde, tegen de avond aan was alles netjes opgekuist en stonden de bedden van de patiënten al terug. We hopen dat we die kamer snel kunnen betegelen, maar de tegels moeten nog besteld worden. Naar alle waarschijnlijkheid zal de levertijd hier niet zo extreem zijn als in België… we hopen dus nog steeds dat we die kamer volgende week kunnen betegelen en dus ook volledig kunnen afwerken.
Kris heeft vandaag een raam vernield, per ongeluk natuurlijk, maar hij heeft de Bengalen ook geleerd hoe je werkmateriaal in orde moet maken, en hoe je ’t moet onderhouden. Sommige begrepen het, anderen snapten er geen jota van.
Paul en Bert hebben een uitgebreide inleiding gekregen in de manier van werken in het labo. De laborant heeft hen getoond hoe ze tewerk gaan om TBC en Lepra op te sporen. Het was een interessante ervaring. Het meest verbazende van de introductie was zonder meer het werken met zwavelzuur, zonder ook maar enige bescherming… correctie, de laborant droeg een zonnebril.
In feite zijn ze hier eerder tegen het gebruik van allerhande pbm’s, omdat dat volgens hen een verminderde voorzichtigheid met zich mee brengt. Zonder pbm’s zijn mensen veel voorzichtiger.
Deze namiddag hebben we een wandeling gemaakt. We zijn vertrokken aan het ziekenhuis en zijn dan een klein weggetje ingeslagen, dwars door het bos. Hoe dieper je ’t bos in gaat, hoe properder de mensen wonen. In iedere gemeenschap staat er wel een oudere dame met een zelfgemaakte bezem (bussel takken) te keren. Eigenlijk is het best een idyllisch tafereel, zo onder de palmbomen en tussen de bananenplanten en uitgestrekte rijstvelden. Iedere familie heeft er een stuk grond, waar ze naar Bengaalse normen best fraaie woningen hebben staan.
Ergens diep in het bos worden we vriendelijk uitgenodigd door “Joseph”, laat ons zeggen het familie hoofd. Hij vroeg ons mee binnen, schoof wat stoelen bij en liet de rest zonder problemen op zijn bed zitten. Hij maande een aantal familieleden aan ons te verwennen met een plaatselijk fruitsapje. Proper afgewassen glazen ging hij zelf halen. Veel werd er niet gezegd, maar de gastvrijheid was enorm. Misschien is dit dan ook weer het laatste verslag dat we volledig diaree-vrij kunnen doorsturen.
Het gezelschap van kinderen die trots hun speelgoed tonen is schering en inslag. Een vlieger gemaakt uit wat takken en een stukje plastic, een stuk hout dat ze een cricket-bat noemen, of een stukje bamboe… ze zijn er allemaal even tevreden mee.  Trots tonen ze ook hun schooltje en de klas waarin ze Engelse les krijgen.
Vanavond tot slot, hebben we ons op ons terras met z’n allen nog eens geërgerd aan tal van Westerse luxe problemen... maar de fysieke rust is welgekomen.
Morgen gaan we er weer stevig tegen aan, en ‘s avonds komt Willem ons halen om door te reizen naar Jalchatra, we komen dan nog dichter bij de grens van India (ten Noorden van Bangladesh). Zonder twijfel zal Willem ons dan ’s avonds weer mee op sleeptouw nemen… het verslag van morgen is dus nog geen zekerheid.
Groetjes aan iedereen daar.

    

Verslag dag 7

Laatste werkdag van deze week, maar van uitbollen is hier geen sprake. Vandaag aan een andere kamer gevlogen, en met het juiste materiaal hebben we toch ¾ kamer kunnen afwerken. Inderdaad, de directeur was opnieuw zeer tevreden. Hij kwam ons vragen welke tegels hij mocht bestellen, en toonde ons daarbij 2 modellen. Het verschil van beide voorkanten was miniem, maar een fijn of een grof profiel aan de achterzijde heeft ons doen beslissen voor dat laatste. Even later wist hij te vertellen dat hij die pas begin april geleverd konden hebben… we hebben dus “moeten kiezen” voor het fijne model. Zondag kunnen we dus, als alles mee zit, beginnen tegelen.
Dat wetende zijn we dus onmiddellijk beginnen plannen wat we allemaal nodig hebben: cement, zand, tegellijm, profieltjes, kruiwagen, mortelmolen, truwelen, bezetters materialen, schup, tegel-kruisjes, …
Eerst ne goeie molen draaien, dan de muur netjes glad trekken, goed laten drogen, dan de tege…
… vergeet het maar. Zo werkt dat hier niet. Mortel maken gebeurd met de hand, vervoeren in een kuipje (liefst op je hoofd) en betegelen is niet met lijm, maar recht in de cement. Gewoon een flinke mop op de tegel (afhankelijk van hoe diep de muur op die plaats is) en ertegen. Geen kruisjes, gewoon op ’t gevoel…. We zullen wel zien.
Na onze werkzaamheden hebben we ons klaar gemaakt om naar Jalchatra te vertrekken, een plaats die een aantal onder jullie wel kennen. Iets meer dan de helft van de groep is dan nog naar ’t centrum gewandeld, om daar alvast enkele cadeautjes voor het thuisfront te kopen. Iets minder dan de helft van de groep heeft zich op het terras gezet om een even wat te rusten, want het is nu wel weekend, maar dat is voor Willem niet hetzelfde als rust.
Wat een trip! Eerst de verschrikkelijke drukte en overal rondom claxonerende transportmiddelen, alles weer kris kras door mekaar. We hebben een kleine 2 uurtjes gereden (normaal was het iets minder dan een uurtje), wat dus wil zeggen dat we ook in het donker nog in de jeep zaten. Jongens, echt niet normaal.
De grootste in het verkeer heeft hier altijd voorrang, en als die dan uitwijkt tot ver op de andere rijstrook, tegen de richting in dus, moet je maar zien dat je opzij gaat, want stoppen… vergeet het maar. Loopt of fietst er nog een Bengaal naast je, jammer… wij hebben een jeep en zijn dus sterker. Maar in het donker krijgt rijden hier nog een extra dimensie. Lichten opzetten is voor niks nodig. Fietsers, voetgangers, Riksja’s, de meeste baby-taxi’s en vooral bussen hebben hier niet eens een licht, noch achteraan, noch vooraan. Wie wel licht heeft gebruikt het om een tegenligger te verblinden… tegen mekaar op, en die met het felste licht wint, de andere moet opzij en kan best hopen dat daar niemand loopt of fietst, want je ziet totaal niets. Dat hier niet meer zware ongelukken gebeuren is echt een wonder.

Hier in Jalchatra hebben we lekker gegeten, echt Belgisch zelfs.
Het gehuil als het donker wordt is van Jakhalsen, het geluid van de Gekko’s kennen we intussen wel, het straffe geritsel op het dak van je slaapplaats zijn apen, en oh ja… blijf ’s avonds op de paadjes en ga niet in het gras, dan zie je de slangen beter, en zij jou.
Verder was het een vrij rustige dag. We hebben wel een olifant gezien, wat niet zo vaak voorkomt hier. Hij wandelde op straat met een jonge knaap op zich en blokkeerde onze auto om geld te vragen. Geef je de olifant 10 taka, zal hij je dat onverbiddellijk terug bezorgen, dat is veel te weinig.
Vanmiddag hebben we ook nog een begrafenisstoet gezien. De overledene wordt op een draagberrie naar de plaats van verbranding gebracht, gevolgd door de familie.
10u, bedtijd, morgen weer vroeg op.

 

Verslag dag 8

Vanmorgen vroeg opgestaan om een wandelingetje te maken naar de grote rivier achter onze verblijfplaats. Grote rivier, want wie daar in 2008 ook mee naartoe gewandeld is weet vast nog dat er tussen de rijstvelden een brede rivier stroomde. Toen was het september, nu is het maart. Slechts een klein beekje blijft er nog over. Tot in de verste verte zie ju nu prachtig groene rijstvelden.
Na het ontbijt heeft Willem, tezamen met de plaatselijke dokter een rondleiding gegeven op het domein hier. Hij heeft ons de geschiedenis van het domein meegegeven, we hebben de ziekenboegen bezocht en de operatiekamer.
In bijlage vinden jullie een foto van de operatiekamer, maar let wel: slecht 1 keer in de 3 maanden worden operaties uitgevoerd. Alles in de kamer wordt dan netjes opgeruimd, gesteriliseerd en klaar gelegd. Het zien er misschien voorhistorische toestanden uit, maar infecties na een operatie zijn hier nog zo goed als nooit voorgevallen.
Na de middagmaaltijd heeft Willem ons een presentatie gegeven over Bangladesh en het werk van de Damiaanactie hier. Geconcentreerd heb ik heel wat informatie ingetypt, om jullie ook daarover wat meer te kunnen vertellen. Maar vanavond hebben we de film “Verborgen kracht” gezien, en daarin komt de belangrijkste informatie eveneens aan bod. De film verteld het verhaal van Roksana en Musuf, en hoe ze geholpen werden door Damiaanactie. “Verborgen kracht” is de promotiefilm van 2010 en speelt zich af in Bangladesh.  Het is echt een aanrader om die film (nog) eens te bekijken. De spoorweg en het station werden gefilmd in Mymensingh, daar hebben we van de week nog gewandeld. De beelden uit Dhaka en de beelden van het verkeer zijn geen uitzonderingen, zo is het hier overal. Het ziekenhuis waar Musuf zich bevindt, is het ziekenhuis dat wij nu aan het renoveren zijn en de trein waarin Roksana naar Dhaka rijdt gaan wij volgend weekend ook nemen. Vanzelfsprekend gaan we niet, zoals de meeste mensen in de film, op het dak van de trein zitten (hopelijk, je weet maar nooit met Willem).
Willem heeft ons na de film ook verteld hoe Roksana, met de hulp van de Damiaanactie én de hulp van een voor ons heel bekend persoon, uitgegroeid is tot een succesvolle zakenvrouw.  Haar kledingwinkel draait goed. Morgen brengen we haar een bezoek, volgens Willem is ze al lang niet meer de Magere Hein die was in de film.
In de late namiddag hebben we een einde verderop een markt bezocht. Het is vrijdag hier, wat gelijk staat met een zondag van bij ons. Fabrieken zijn gesloten, en de markt trekt veel volk aan. 5S kennen die mannen als de beste daar. Alle groenten zijn altijd netjes per kleur en per soort gerangschikt en ook ongelooflijk gestapeld, zelfs de rijst ligt perfect per kleur. De vis is er vers, echt vers, want alle vissen liggen daar nog wat te spartelen in die schalen. Duiven, eenden of kippen, allemaal leven ze nog. Een touwtje rond hun poten en de beesten kunnen nergens meer heen. De koper weet perfect wat hij koopt, en kan er prat op gaan dat het vers is. Een deel van de markt met speciale sterke pepers en linzen deed iedereen die er passeerde niezen, en het duurde even voor de krachtige kruidengeur stopte met prikkelen in de neus. Vlees is er al wel voorgesneden, en ligt er gewoon open en bloot, vaak zelfs in de brandende zon. Aan het vlees en aan het suikergoed doet een volledige vliegenkolonie zich continu te goed aan deze lekkernijen (zie foto suikerbollen).
Op de terugweg zijn we nog gestopt aan een steenbakkerij. Er zijn er heel veel hier, en in september hebben we die niet kunnen bezoeken, vermits ze dan helemaal onder water staan. Nu niet, er was volop bedrijvigheid en ’t was de moeite om zien. Hard labeur was het wel, voor alle werknemers, maar zeker de moeite om zien.
Dat was het voor dag 8, morgen is het zaterdag en dan vieren de Bengalen en de Bangladeshi de dag van de onafhankelijkheid. In 1971 hebben ze zich afgesplitst van Pakistan. 40 jaar onafhankelijkheid. Wie nog zijn 40ste jaar vandaag viert is Dansclub Geel. Ik heb intussen gezien dat de verslagen op de website gepubliceerd worden, en ik weet maar al te goed dat jullie vanavond een schitterend feest tegemoet gaan. Ik vind het echt heel jammer dat ik er niet bij kan zijn, maar ik wens jullie een heel leuke avond met heel veel dansplezier.

Groetjes uit Jalchatra

 

Verslag dag 9

De dag is iets anders verlopen dan gepland, maar de niet geplande activiteiten zijn vaak nog het interessantst. We hebben vandaag geleerd dat het Katholicisme in bepaalde landen nog wel van enige waarde is, en dat de kerk, in tegenstelling tot een hier niet bij naam genoemd Westers landje, jongeren ook kan helpen. De plaatselijke priester van Jalchatra runt er een enorm domein waarop straatarme jongens en meisjes onderdak (internaat) en een goede opleiding wordt geboden. Op die manier hebben ze tenminste een toekomst. 250 meisjes en 80 jongens krijgen daar een toekomst. 
In een schooltje nabij Jalchatra Hospital vierden de leerlingen vandaag “independence day”. De uitgelezen kans voor ons natuurlijk om dat eens mee te maken. We werden ontvangen als hoog geëerde gasten en hebben er genoten van de dansvoorstellingen, gedichten en de toneelstukjes die de onafhankelijkheid nabootsten. Willem werd uitgenodigd om met enkele belangrijke gasten een plechtige onthuldiging te houden en de kinderen een woordje toe te spreken. In, volgens ons, perfect Bengaals heeft hij een korte introductie gegeven over wat Damiaanactie hier doet en hoeveel het precies kost voor hen… niets dus. Als al die kinderen die boodschap nu ook al eens willen doorgeven aan ouders en familieleden... De directrice bood ons nog een kopje thee aan, heel wat zoetigheden en wat koekjes ter afsluiting.
Heel wat later dan gepland zijn we dan vertrokken naar overheidsziekenhuis waarin ook de Damiaanactie een afdeling heeft. Alles was vandaag wel gesloten, het is immers een feestdag, het bezoek bleef dus beperkt.  Wat wel onmiddellijk opvalt is het enorme verschil in zuiverheid tussen een ziekenhuis van Damiaan en dat van de overheid.
En dan zijn we doorgereden naar Roksana. Willem had gelijk, ze is absoluut niet meer het magere meisje van in de film. Haar omzet is alles behalve slecht, haar gemiddelde dagelijks inkomen ligt bijna zo hoog als haar maandloon in de textielsector in Dhaka. Haar winstmarge mag gezien worden. Roksana zet nu geld opzij om haar eigen winkel met woning te kunnen aankopen, huren hoeft ze vanaf dan niet meer te doen.
Maruf (excuseer, gisteren zei ik Musuf, but what’s in a name…) hebben we niet gezien. Zijn vader is succesvol geopereerd, maar blijkt toch eerder een “nietsnut” dan een echte vechter. Hij zit aan de drugs, en weigert zowat alle hulp van de Damiaanactie. Maruf zelf is jammer genoeg nog niet van Lepra af, en aan zijn vader heeft hij niet veel. Damiaanactie zal hem blijven verzorgen en trachten hem op internaat te krijgen, zodat hij zijn schoolopleiding terug kan aanvatten.
Op dit moment zijn we op terugweg naar Mymensingh, het typen duurt dan ook een pak langer, want het vergt enorm veel moed om even niet op de baan te letten. Maar we zijn er bijna, dan kunnen we ons een beetje verfrissen en ons klaarmaken voor het etentje bij Subach, de directeur van het hospital.

22u, we zijn net terug van Subach. We werden er ontvangen en behandeld als royalty’s. Geen enkele moeite hebben ze gespaard om ons daar in de watten te leggen. Echte FRISSE Coca Cola en een soort van licht pikante Kentucky Fried Chicken kregen we als aperitief. Even later waren zijn dochter en zijn nicht klaar met het hoofdgerecht, rijst met Kaneel, kip in een soort van pindasaus, garnalen in een romige saus, lekkere vis in een soort van pickelssaus, komkommer, wortelen, tomaten en een naar gehakt smakende gefrituurde visschijf… en allemaal vers van de markt (zie foto’s van Dag 8) . Als nakomertje kregen we een zelfgemaakte rijstpap met rozijnen. Alsof dat nog niet voldoende was brachten zijn dochter en zijn nichtje voor iedereen nog een coupe vanille met banaan en druiven. Als afsluiter was er koffie of thee. We hebben ons letterlijk dik gegeten daar, zo erg zelfs dat Subach aan Eddy vroeg hoeveel maanden hij al was. Een verloskamer wordt morgen voor hem ter beschikking gesteld, geen zorgen dus.
Of we schrik hebben voor diarree? Nee hoor, diarree is inmiddels een onderdeel van het dagelijkse leven geworden. Alles wat erin gaat, loopt er ook weer recht uit. We zullen wel zien of het vannacht weer vechten om de pot wordt.

Het was een geweldige dag! Morgen beginnen we weer te werken, nog 5 dagen zweten en zwoegen… tot dan.

 

Verslag dag 10

TEGELS EN CEMENT, netjes opgestapeld voor de deur! We wisten niet wat we zagen toen we vanmorgen bij het ziekenhuis arriveerden. ’t Is dan toch waar, we kunnen echt nog betegelen voor we hier weg zijn?!
De koffie nog gloeiend heet naar binnen gegoten, want niemand kon nog een minuut langer wachten om er aan te beginnen. We dachten dat daar eens snel voor mekaar te brengen. Al even snel werd duidelijk dat onze 3 Bengaalse hulpjes wel andere plannen hadden… zij zouden het daar wel eens regelen, en wij mochten hun hulpjes zijn ja.
Een koord om ze recht te zetten, ne ferme kwak mortel er tegen en prffffft… tegen de muur. Klaar, volgende tegel. De holle stukken in de mortel, door hun manier van tegelzetten, waren absoluut geen belet voor hen. Hopelijk gaan ze daar in de toekomst niet te veel tegen stoten!
Een voeg kennen die mannen zo goed als niet, tegel tegen tegel en we zien wel. In een hoek beginnen? Nee hoor, gewoon ergens in ’t midden.
Nadat we eerst al een laatste groot stuk van een muur afgekapt hadden, de muren hadden gewassen, het puin hadden opgeruimd en al wat tegels hadden aangesleurd, bleek al snel dat we niet met 7 als tegeldiender konden dienen. Uiteindelijk werden de bijkomende taken dan wat verdeeld, tegeltjes wat afwassen, wat opvoegen met mortel, niet de voegen hè, want die waren er niet, maar de cm bovenaan tussen de tegels en de muur, wat mortel aandragen, ...
…maar nog niet voldoende werk om 14 handen te vullen.
Die mannen “speuren nie nauw”, zoals ze bij ons zeggen. De tegels staan wel vrij recht, maar heel dat ziekenhuis lag onder de cement, die holle ruimtes achter de tegels, en het aantikken van de tegels gebeurde ook niet altijd met de houten achterkant van het truweel, maar gewoon met het metaal. Splinternieuwe tegels, en al heel wat putten erin. Wij hebben natuurlijk ons gedacht erover, en een “iets” andere werkwijze… maar wie zijn wij om hen in hun land eens even uit te komen leggen hoe ze hun job, die ze al vele jaren doen, beter zouden doen. Dat is zowat hetzelfde als bij ons boer Charles trachten te overtuigen dat een koe met de hand melken uit den tijd is… dat ze daar tegenwoordig machines voor hebben…
Misschien nog het meest eigenaardig: nadat ze de eerste muur 4 tegels hoog hadden staan, ze nog moesten overleggen wat en hoe de bovenste boord gedaan zou worden. Uiteindelijk bleek dat ze daar nog een halve tegel bovenop moesten zetten, en dat de boord nog besteld moest worden. Op zich niet zo’n ramp, maar de volgende muur begonnen ze dan met die halve tegel van onder te zetten, waardoor die 2 muren dus totaal anders uitkwamen. En het patroon in de tegels zelf allemaal in dezelfde richting… vergeet het maar, tegel pakken en plakken.
We zijn benieuwd wat het morgen zal wezen, we gaan in ieder geval proberen een nieuwe kamer te ontdoen van haar beplaastering… dat is iets waar ze hun achterstand toch al in hebben toegegeven… en wie weet, misschien krijgen we toch nog de kans om zelf een kamer te betegelen? Maar dan zal het morgen moeten zijn, anders halen we ’t niet meer.
Diegene die vandaag echt niet veel konden doen zijn dan maar eventjes wat steentjes gaan kappen, of wat natuurfoto’s gaan maken. Van die natuurfoto’s komen er ook een paar mee, want verder is er vandaag niet zo heel veel gebeurd.
Niemand heeft last gehad van het eten van Subach, in tegendeel zelfs… het heeft ons allemaal goed gedaan.
Dat was het voor dag 10. Zonder reisdagen gerekend zitten we nu exact in het midden van ons avontuur. Heel wat achterblijvers hebben al meermaals en duidelijk laten weten dat het toch echt wel lang begint te worden, maar de tweede helft gaat altijd sneller!

Groetjes uit het Caritas center in Mymensingh

 

Verslag dag 11

Ik wil graag beginnen met een rechtzetting van gisteren. De zin: “De tegels staan wel vrij recht” mag je volledig schrappen. De zin: “die mannen speuren nie nauw” mag je vetgedrukt maken. Den Eddy heeft het niet opgegeven en is die mannen blijven helpen bij het betegelen, de rest van ons is aan een nieuwe kamer begonnen. Op een voormiddag hebben we 3 muren klein gekregen, de 4de muur durven we nog niet aan beginnen uit schrik dat de tegels er langs de andere kant terug afvallen… dat houden we voor morgen. We hebben alles netjes opgekuist, dus de patiënten kunnen er weer in.
Patiënten zijn er hier trouwens genoeg, en ze worden goed verzorgd. Je wenst het niemand toe, ernstig ziek worden, en Lepra en TBC zijn de 2 ziektes die je zeker niemand toewenst, maar met om het even welke andere ziekte kom je in een hospital van de overheid terecht en daarmee vergeleken worden patiënten hier behandeld als hoogheden. Tijdens ons vorige bezoek  was al overduidelijk dat Damiaanactie haar geld goed spendeert. Geen dure Belgische dokters verspreid over het land met nog duurdere infrastructuur, maar Bengalen die een degelijke doktersopleiding gekregen hebben. Mensen van hier die mensen van hier verder helpen. Die dokters hebben vaak wel een opleiding gekregen in België, maar kunnen nu op hun beurt weer nieuwe dokters opleiden. Al wie zijn of haar duit al in het zakje heeft gedaan voor Damiaanactie mag gerust zijn dat het goed besteed wordt! Al wie nog van zin is zijn bijdrage te leveren, mag er gerust van zijn dat het opbrengt!
We zijn er vandaag in geslaagd nen Bengaal een muur tegels terug te laten afbreken. De reden waarom de tegels zo slecht uitkwamen, was volgens hem de afwatering van de vloer?! Hij wou niet aannemen dat hij het gewoon niet goed gedaan had. Toen zijn supervisor arriveerde heeft het ook heel wat moeite gekost hem ervan te overtuigen dat er niks mis was met de vloer. Uiteindelijk gaven ze dan toch toe, hebben we samen eens goed gelachen en heeft hij toch een stuk terug kunnen afbreken. De rest van de tegels staat ook niet erg recht, maar dit was erover.. dat konden we zo niet laten.
Als we hier nog een week konden werken zouden we op zoek gaan naar nen tegelsnijder (ipv met een niet geschikte slijpschijf of een botte boor) en tegellijm… we zouden ze dan wel eens leren hoe je tegels moet zetten.
Verder weinig nieuws vandaag, veel meer dan werken hebben we vandaag niet gedaan. Het avondeten was opnieuw zeer gevarieerd. De rijst, de linzensaus, de groentes, de frietjes, de kip en de vis waren dan misschien wel weer hetzelfde als zowat alle voorbij dagen, maar deze keer was er tenminste Ketchup bij!  

Nog 3 dagen hard werken…

Verslag dag 12

Sta mij toe de Bengaals denigrerende ondertoon van gisteren enigszins te nuanceren. Rekening houdend met het materiaal dat men hier ter beschikking heeft, en de manier waarop ze hun taken uitvoeren, moet gezegd dat het echt wel vakmensen zijn. Hun eindeloze vriendelijkheid en behulpzaamheid daarbij geteld, maakt de Bengalen een aangenaam volk. Laat ons dus duidelijk stellen dat we allemaal zonder meer het nodige respect voor deze mensen opbrengen.
Een nieuwe Bengaalse vakman is begonnen met betegelen in de 2de kamer. De 1ste kamer wordt verder afgewerkt. Wij zijn intussen bezig de muren van de 4de kamer in hun ondergoed te zetten… en dat lukt aardig. Niettegenstaande deze beplaastering weer van hoogstaande cementkwaliteit is. Maar zoals de voorbije dagen zijn we ook hier weer al Vlaamse Leeuwen tegenaan gegaan. Als we morgen nog eens goed doorwerken, en die kamer helemaal afkappen, afschuren en opkuisen, denk ik dat we ons bouwkamp meer dan geslaagd mogen noemen.
Het keukenpersoneel kwam, nadat ze heerlijke gerechten hadden uitgedeeld aan de patiënten, even een handje toesteken. Opkuisen hebben ze lang gedaan, maar ook hamer en beitel wisten ze te bemachtigen. Menig Vlaamse Leeuw keek op naar de kracht waarmee deze dames gewapend de strijd aangingen. Vergelijk het bv. met een Ann die tussen het bakken van een lading broodjes in even een hotmelt lijm gaat aanmaken.   
Intussen hebben we er ook een overduidelijke, mannelijke aanbidder aan over gehouden... en nee, het is niet Lieve waar hij een oogje op heeft...

De materialen die we gepland hadden te sponsoren aan de volgende groepen hebben het intussen voor bekeken gehouden… MAAR… we zijn vandaag nieuwe beitels gaan kopen. De hamers op zich zien er nog heel goed uit.
’t was natuurlijk weer een hele ervaring… heen en weer toch een goeie 2 uur flink doorstappen, en dan nog van winkel naar winkel in ’t centrum daar. Bovendien waren de straten één grote modderpoel. Vanmiddag heeft het EINDELIJK eens geregend! Een beetje verfrissing kan deugd doen, maar de wegen zijn er niet echt op voorzien.
Avondeten:  rijst, linzensaus, groentes, frietjes, kip en vis, ketchup EN KIPPENSOEP!!!

Tot morgen.

 

Verslag dag 13

Met pijn in het hart…                    … en in de rug…           … de schouders, de armen en de handen…   … de knieën en zowat al de rest waar spieren of zenuwbanen doorlopen, hebben we vandaag onze laatste werkdag hier gedaan.
De bovenste boord was tegen alle verwachtingen in gisteren avond nog binnen gekomen… perfect op tijd dus om alsnog een kamer volledig af te kunnen werken. Een mooie tegel met een mooie profieltekening op… heel netjes als je ze allemaal hetzelfde zet… als je ze ook ondersteboven zet komen die tekeningen natuurlijk niet meer uit. Maar, ze begrepen het vrij snel... alhoewel, onze Bengaalse collega nam hem eraf, smeerde er terug wat mortel aan en zette hem er gewoon terug ondersteboven tegen. Vanzelfsprekend hebben we dat niet zomaar laten gebeuren. Hopelijk verteld hij het verder tegen de tijd dat ze de boorden in de andere kamers gaan zetten. Een tegel die stuk is, is niet verloren hè, ah nee… die zet je er toch in 2 stukken tussen dan zeker! Met alle Bengalen, maar nie met den Eddy hè… tegel er terug uit en nen hele ertussen! Die stukjes hou je maar voor de randen. 
Tijd dan om de balans op te maken:
·         4 kamers ontdaan van bepleistering
·         Alle muren afgekuist, afgeschuurd en nog eens afgekuist
·         Materialen gekocht en onderhouden
·         Alle kamers netjes uitgekeerd, uitgeschuurd en uitgewassen
·         1,5 kamer betegeld, waarvan 1 volledig afgewerkt
·         Een volledige vrachtwagen bakstenen afgeladen, gewassen en versleurd
·         Steentjes gekapt
… en dat allemaal tijdens ons verlof…
… hierbij willen we dan ook heel graag onze families enorm bedanken, om ons toe te laten de eerste helft van dit jaar geen verlofdagen te nemen, en alles op te sparen om hier te kunnen komen werken. Nog een weekje, en dan zijn we terug thuis.
Laat ons van deze gelegenheid gebruik maken ook Avery Dennison (algemeen) te bedanken ons de mogelijkheid te geven deze ervaring te kunnen meemaken. De waarde “gemeenschapszin” komt hiermee absoluut tot z’n recht.
Verder ook heel veel dank aan iedereen die gereageerd heeft op onze verslagen, het maakt onze avonden er heel wat aangenamer op.
Het was een geslaagd bouwkamp.
Onze aangeschafte werkmaterialen hebben we plechtig aan Subach overhandigd. Hij gaat ze opbergen tot de volgende werkgroep komt.
Morgen voormiddag gaan we voor de laatste keer terug naar het hospital, om afscheid te nemen van onze collega’s en alle andere mensen die ons daar de voorbije 2 weken heel goed verzorgd en geholpen hebben. ’s Middags trekken we terug naar Dhaka, met de jeeps en niet met de trein zoals in onze planning stond. De afstand tot Dhaka is vrij beperkt, maar de wegen gaan er ongetwijfeld weer alles aan doen om er voor ons een Helse trip van te maken. ’s Avonds gaan we uit eten in Dhaka, bij de Italiaan of bij de Koreaan, of eerder Indiaas… dat ligt nog niet vast. Daar zullen we dan 1 nachtje blijven, en vrijdag reizen we dan door naar Chittagong.
Intussen gaan er wilde geruchten de ronde dat we vanavond misschien wel eens rijst, linzensaus, groentes, frietjes, kip en vis gaan eten. ’t Zou in ieder geval een aangename verrassing zijn. De rest van de avond zullen we naar alle waarschijnlijkheid voor de laatste keer op ons terras hier nog even nakaarten over de werkzaamheden. 
Vanavond in Man Bijt Hond op EEN (19.40 uur): een originele reportage van de inleefreis van de groep leerlingen en leerkrachten uit Gent die tijdens de krokusvakantie op projectbezoek in Bangladesh zijn geweest. Zeker niet te missen!!!!!
Als er morgen tijd is voor een verslag… graag tot dan.

Verslag dag 14

Net als je denk: “Nu heb ik echt alles gezien”, val je opnieuw van de ene verbazing in de andere.
Vanmorgen zijn we terug naar het hospital gereden om van onze collega’s, de patiënten en het personeel afscheid te nemen. Het was een emotioneel afscheid. Subash was erg tevreden met het resultaat, en vond het jammer dat we vertrokken. De eerste, betegelde kamer, is intussen opnieuw gevuld met patiënten, en we zijn er vrijwel zeker van dat de tweede kamer tegen nu ook netjes voorzien is van tegels.
Voor we vertrokken kregen we, zoals beloofd, de fysiotherapeut nog even aan het werk te zien. Maar in tegenstelling tot wat wij verwacht hadden – bewegingsoefeningen om de spieren en gewrichten van de Lepra patiënten soepel te houden – trok hij netjes zijn witte handschoentjes aan om te gaan opereren. Hij vertelde dat de patiënt het bovenste botje in zijn pink gebroken had, en dat hij dat zou verwijderen. Nadat we zijn extra belichting correct gepositioneerd hadden – de verpleegsters konden er niet bij – begon hij de pink te ontsmetten, nam zijn wapens bij de hand en sneed de pink bovenaan open. Verdoven hoeft niet, vermits de patiënt geen gevoel meer had in die pink. Zorgvuldig nam hij het afgebroken stuk bot uit de pink en naaide het, met een te grote naald weer helemaal toe. Korte ingreep, patiënt mag gaan. Kan je ’t je voorstellen bij ons… dat we gewapend met camera en fototoestel rond de operatietafel staan, en de verpleegsters vragen even opzij te gaan om een goeie foto te kunnen maken? Opnieuw een ervaring rijker.
Vanmiddag hebben we dan het Caritas Centrum verlaten, en ons met de jeeps verplaatst naar Dhaka. Hoe vaak we ons hier al in het verkeer hebben laten meeslepen mag God weten, maar wennen doet het niet. Net op het moment dat je je handen voor je ogen doet en zegt: “daar geraakt hij nooit meer tussen”, schieten er gelijktijdig nog een Riksja, een baby-taxi, een verdwaalde voetganger en een magere koe mee door… hier weten ze echt iedere mm van de weg te gebruiken, in de goede richting of tegen het verkeer in… maakt allemaal niet uit. 120km van Mymensing tot Dhaka, welgeteld 3,5 uur rijden.
Hetgeen ons het meest deugd deed toen we in het hotel hier aankwamen, was een matras die dikker was dan 2 cm… eindelijk nog eens een nachtje zacht slapen.
Vanavond zijn we gaan uit eten. Klaas Jan Stol, General manager van de AD-plant in Bangladesh heeft ons vandaag meegnomen naar een Indiaas restaurant. De eerlijk gebied ons te zeggen dat we, na 2 weken zweten en zwoegen, ons vandaag eens flink in de watten hebben laten leggen. Het eten was overheerlijk, en het gezelschap was van hetzelfde kaliber. De HR verantwoordelijke van de regio Azië en de plaatselijke HR manager vergezelden ons tijdens de avond. Kort samen gevat was het een hele leuke avond, met gesprekken over een potentiële uitbreiding van ons Damiaanverhaal. Woensdag zien we mekaar weer, want dan gaan we de AD plant bezoeken.
Het verslag blijft beperkt vandaag, het is best een vermoeiende dag geweest. Het is nu 23.30u en om 05.30u mogen we weer opstaan, om zeker onze trein richting Barbandan niet te missen. Vermoedelijk zal ook dat weer een hele ervaring worden.
Graag tot morgen.

 

Verslag dag 15

Wat een dag…
… vanmorgen om 05.30u de wekker af laten lopen, om nog te kunnen douchen, de koffers te pakken en te ontbijten.
Om 7u moesten we klaar staan om onze reis naar Bandarban aan te vangen. De jeeps brachten ons naar het station, waar we toch nog een hele tijd hebben moeten wachten op onze trein. Toen hij uiteindelijk arriveerde waren we maar wat blij dat we gereserveerde zitplaatsen hadden, want de trein bleek al snel overvol te zitten. Het avontuur begon al bij het instappen… duwen en stoten om zo snel mogelijk binnen te geraken, tot vechtens toe.
Na een half uurtje deden een luide knal en heel wat gekrijs ons allemaal even opschrikken. De trein schokte eens deftig, maar reed toen weer door. Was het een koe of was het misschien auto die hij geraakt heeft? Tot hiertoe is het nog niet duidelijk.
6,5 uur… 6 en een half uur!!! Dat is echt lang om ononderbroken in de trein te zitten… en hoe later op de dag hoe warmer het werd natuurlijk. We waren allemaal heel blij dat we tegen half 4 ons eindstation in Chittagong bereikt hadden. De chauffeurs zouden ons daar opnieuw ontmoeten, zij hadden het hele eind gereden, toch iets rond de 300km. Toen Willem hen belde dat we stonden te wachten, bleek dat ze nog minstens 1,5 uur van ons verwijderd waren. Een late lunch dan maar in opnieuw een plaatselijk “5-stoelen” restaurant, en wat gaan shoppen in Chittagong. Eens terug in het station bleek dan dat de chauffeurs nog steeds niet in de buurt waren… terug het stad in dus, en wat kuieren door allemaal op elkaar lijkende steegjes. Het leven in Chittagong is al even druk als elders in de steden in Bangladesh, en buiten een paar bergen is er qua landschap en bevolking weinig verschil met Dhaka of Mymensingh.
Tegen 17.30u kregen we dan bericht dat we onze trip verder konden zetten, door naar Bandarban. De voorspelling was 3 uur, maar 4 uur hebben we er over gedaan. 6,5 uur in de trein, 2 uur rondkuieren en dan nog eens 4 uur met de jeeps. Gemiddelde snelheid: 24,8 km/u. Alles samen geteld zou je in Europa al ergens in Spanje zitten op die tijd. De eerste ¾ van de rit was het welgekende claxoneren en wringen en duwen. 3 uur door overbevolkte steden, waar zowat iedereen dag en nacht gewoon op straat leeft. Je kan het misschien een klein beetje vergelijken met Turnhout kermis op de markt… op een zaterdagavond. Dan kan je daar over de koppen lopen. Laat daartussen in beide richtingen, fietsers, brommers, trikes, auto’s, jeeps, bussen en vrachtwagens continue claxonerend kris kras door elkaar rijden. Lekker warm in de auto, zeer regelmatig heerlijke rioolaroma’s die op je afkomen, en continue bedwelmd worden door stinkende zwarte dieselwolken van bussen en vrachtwagens. Dan kom je misschien wel dicht bij hoe het er hier aan toe gaat. Bovendien begint het hier om 18.00u donker te worden, en dat gaat dan heel snel hier, en hoe het er dan aan toe gaat in het verkeer hebben jullie eerder al kunnen lezen.
Het laatste kwart van de rit was anders. Fel kronkelende wegen op en neer, door de heerlijk ruikende bossen en krekels en hele kikkerkoren die je zingend naar de top begeleiden. Dat is nog eens wat anders. Waar we terecht gekomen zijn is ronduit schitterend. Schitterende hutten op de flank van een berg bieden ons hier opnieuw pure luxe. Morgen zien we de rest van het park hier ook als het licht is… foto’s zullen er dan ongetwijfeld bij zitten.
Petje af voor de chauffeurs ook, zij zijn vanmorgen om 7u vertrokken en hebben zonder al te lange onderbreking tot vanavond 21.30u gereden. Ze zullen hun rust ook wel nodig hebben. Maar gelukkig hoeven ze zich hier geen zorgen te maken om het foeteren met de tachograaf.
We hebben om 22.00u hier nog goed gegeten, en nu (23.30u) snakken we allemaal naar een douche. De verbinding hier is niet goed, momenteel zelfs niets… ik zal proberen morgen vroeg beneden alles door te sturen.
Fijn weekend daar!

 

Verslag dag 16

A-DEM-BE-NE-MEND. Zo kunnen we vandaag in één woord samenvatten. En je mag dat woord zowel letterlijk als figuurlijk nemen! Wij dachten dat de 2 werk weken het zwaarst zouden worden, en dan nog een weekje ontspannen… maar dat was ALWEER zonder Willem gerekend!!!
Het adembenemende begon al bij het ontbijt. Een schitterend zicht over de vallei doet de koffie nog net iets verrukkelijker smaken. Het terras is echt geweldig!
Na het ontbijt zijn we een eindje de bergen in getrokken met de jeeps. Wie VIP plaatsen wou mocht op het dak gaan zitten. Op die manier zie je de prachtige omgeving vanop de eerste rij, met een welgekomen frisse bries door de haren.  Na een massa haarspeldbochten en prachtige uitzichten werden we gedropt op de top van de berg. Langs enorm stijle bergpaden daalden we dan af tot diep in de vallei. Alhoewel, echte bergpaden hebben we niet gezien… gewoon afdalen door… tja, niet echt de jungle, ook niet echt de broes… maar zeker iets vergelijkbaars. Het aantal toeristen dat hier ooit geweest is, kan je makkelijk op 1 hand tellen.
Barbandan staat bekend voor z’n verschillende tribals. Onze gids was afkomstig uit één van die tribals en sprak dus hun taal. Hij vertaalde het voor ons dan weer in het Engels.
Na een lange afdaling kwamen we in zo’n tribaldorp terecht. De mensen die daar wonen zijn absoluut zorgeloos en stressvrij, dat kan niet anders. Prachtige, verzorgde woningen tegen de bergwand, te midden van een prachtig groene omgeving . De uit bamboe vervaardigde woningen zijn primitief maar prachtig en proper ingericht. Er zijn zelfs afscheidingen om de slaapkamers te scheiden van de woonkamer. Ook een terras en een keuken ontbreken niet. Als je, nadat je je schoenen uitgedaan hebt, daar binnen in die hut zit, waan je je enkele honderden jaren terug in de tijd… met die uitzondering dat er een TV binnen staat, die aangedreven wordt door een klein zonnepaneel op het golfplaten dak (zie foto).  Eigenlijk schieten woorden tekort om te kunnen beschrijven hoe je je voelt als je daar rondloopt, en ziet hoe die mensen leven.
Deze tribals zijn ook een heel pak verlegener dan de Bangaalse bevolking. Het individualisme dat een echte Bengaal niet vreemd is, staat in schil contrast met het stamgevoel van deze tribals. Ze durven bijna niets aannemen, je moet het hen echt in hun handen duwen. Wassen doen ze zich allemaal buiten aan de pomp. 
En dan… terug op pad. Ki-lo-me-ters en ki-lo-me-ters bergop, bergaf, beekjes en watervalletjes over, door bergwanden vol banaan-, ananas- en papajaplantages. Een stralende zon deed hoe langer hoe meer alle witvellekes blozen (verbrand dus), en de parels van vermoeidheid kwamen bijna op kooktemperatuur net voor ze van onze voorhoofden de Bengaalse bergwand besprongen.
Kortom: WE HEBBEN SERIEUS GEZWEET.
Na enkele uren klimmen en dalen kwamen we uiteindelijk bij het laatste dorpje… het laatste dorpje voor we terug op de weg kwamen waar onze jeeps stonden te wachten. Gastrocnemius, hamstrings en quadriceps begonnen vermoeid maar opgelucht te grijnzen toen Willem zij: “We zijn er bijna, nog net ’t hoekske om”. Wisten wij veel dat hij dat letterlijk bedoelde?!
Tegen dat we die enorm stijle klim achter de rug hadden, scheelde het niet veel of iedereen “was ook ’t hoekje om geweest”. Dat bleef maar duren, en telkens je dacht: “Na die bocht zul-len w.e    e….. r      w…. e… l     z..i..j…n (hijg)… lag er een nog stijler stuk voor ons. Na 4 uur in de jeeps gisteren, dachten we dat we voor ’t eerst geen jeeps meer konden zien… maar waren wij ff blij toen we ze terug zagen!!!
Hoeveel km dat we gewandeld, geklommen en gedaald hebben willen we niet weten, maar den Dodentocht kan er een puntje aan zuigen. Maar, de prachtige, ongerepte natuur en de vriendelijkheid van de locals maken dat allemaal zonder meer goed.
Er valt nog zoveel over te vertellen, maar die verhalen krijgen jullie wel als we terug zijn.
Nancy,
Lieve is trouwens een echte dierenvriend… voor de Gekko’s en de Kakkerlakken zet ze de deur ver open. Honden en insecten zijn haar grote vrienden, en “de koe bij de horens vatten” neemt ze wel erg letterlijk… of kwam dat gewoon omdat het een stier was? (zie foto).
De spin in haar badkamer (zie foto) had ze ’t echter niet mee…  die moest eraan geloven.

Weer grote plannen voor morgen, tijd om wat te rusten nu.

 

Verslag dag 17

Eigenlijk is deze dag ook weer met geen woorden te beschrijven.
Na het ontbijt zijn we naar Bandarban gereden, waar de zondagsmarkt verschillende Tribalstammen trekt. Een vers gerolde sigaar, hagedissaté of nog levende grote kikkers… je vindt het hier allemaal. 
Van de markt zijn we doorgereden naar een prachtige Bhoedistische Tempel. Filmen was er verboden, foto’s maken was geen probleem. Wat wel een probleem was, was dat je niet binnen mocht met een korte of een driekwarts broek. Willem, Nelson en Davy waren er wel op voorzien en zijn dus naar binnen getrokken. Voor de anderen werd nog moeite gedaan om een “Longi” te vinden, zodat ze ook binnen zouden kunnen… echter zonder succes. Lieve heeft haar driekwartsbroek dan, skatergewijs, wat laten zakken, tot haar onderbenen zo goed als bedekt waren… zij mocht alvast binnen. Boven was het zeker de moeite om te zien, zowel de tempel zelf als het uitzicht. Willem heeft ons een set kaarsjes gekocht, die we met de bijhorende wensen hebben doen branden. Op dat moment kwamen ook de andere boven aan, en jawel hoor… netjes gehuld in een schitterende Longi… foto’s die we niet snel zullen vergeten!
Erg leuk was, dat alle andere bezoekers ons daar zo vreemd vonden staan, dat ze allemaal met ons op de foto wilden… één voor één.
Gelukkig hebben we dan beslist om onze wandeling en onze boottocht een paar uur uit te stellen, tot de zon zijn vredevolle hittestralen iets minder met ons zou delen.
Om 15u hebben de jeeps ons dan terug de bergen in gebracht, tot de plaats vanwaar we zouden afdalen naar de rivier. Dankzij Willem, en Nelson die het niet aan zijn hart laat komen of iets wel of niet mag, hebben we een route genomen, waar geen toerist ooit geweest is, of in alle waarschijnlijkheid ooit zal komen. Nelson mag hier eigenlijk niet komen van zijn baas, maar Willem is absoluut heel avontuurlijk aangelegd… en vindt dat natuurlijk de leukste plaatsen om toch naartoe te trekken. Achteraf vertelde Willem ons dat wij daar zelf ook helemaal niet mogen komen, dat is niet toegestaan… maar ja, achteraf… da’s makkelijk praten…
Na een flinke afdaling passeerden we weer een typisch dorpje, dit keer met een Tribal groep afkomstig uit Myanmar. Het opvallends is dat de vrouwen daar graag zelfgerolde sigaren roken, en dat de dames zich ook vaak beschilderen in het aangezicht.
Toen we bijna op het punt stonden om et vertrekken in dat dorpje, kwam een vrouw ons vagen of we toevallig pijnstillers bij hadden. Een jongenman lag in één van de hutjes te vergaan van de pijn. Hij had 5 of 6 dagen geleden een dubbele beenbreuk opgelopen, en had enorm veel pijn. De vrouw aanzag Lieve uiteindelijk als onze stamdokter en nam haar mee. Stamapotheker en ervaringsdeskundige Bert werd meegestuurd ter ondersteuning. Medicatie hadden we niet bij, maar de jongen zag zo hard af, dat we, eenmaal terug in ons resort, de nodige medicatie en voorschriften hebben toevertrouwd aan Nelson… hij zal ervoor zorgen dat de jongen de komende 10 dagen toch iets minder pijn heeft.
De tabaksplantage op onze weg konden we natuurlijk ook niet zomaar voorbij wandelen, en zo zijn we na alweer een flinke wandeling bij de rivier aangekomen, veel later dan gepland. Vermits het al snel donker zou worden, en misschien ook enigszins omdat het leger in die buurt toezicht houdt en wij daar eigenlijk niet gewenst zijn, moesten we snel het water op richting Bandarban. Een houten sloep met een versleten motortje, en de behoefte om onderweg even te stoppen om het binnengelopen water er even terug uit te scheppen, bracht ons bij zonsondergang, langs de prachtige rivier, langs de prachtige bergwanden en dorpjes tot in de stad. Het was al lang donker toen we daar aankwamen, maar het had gerust nog uur langer mogen duren.
De rust, de uitzichten, de verleden tijd, de natuur, de dorpjes, … echt niet te beschrijven hoe je je voelt op deze plaats op aarde, een plaats waar geen toerist van weet.  
Het was opnieuw een schitterende dag.

 

Verslag dag 18

Vanmorgen tijdens het ontbijt kregen we te horen dat er een spontane staking was uitgebroken in het land, en dat de weg naar Chittagong afgesloten was. Uit veiligheidsoverweging hebben we onze plannen dan opnieuw wat bijgestuurd. We zouden er een “lazy-day” van maken, en wat later op de middag vertrekken naar Chittagong… daartegen zou de staking wel weer wat afgekoeld zijn.
Boven op de berg, in de schaduw op het terras met een goei boek of een stok kaarten en een schitterend uitzicht op de zonovergoten vallei... wat wil je nog meer.
Tijdens die rustperiode hadden we natuurlijk ook even tijd gehad om eens terug te blikken op de voorbije weken, en op een rijtje te zetten welke dingen ons het meest bij zijn gebleven… in willekeurige volgorde:
1.       Het academisch kwartiertje duurt naar Bengaalse normen minimum en uur… en dat went snel
2.       Visit Bangladesh, before Tourists do
3.       Er zijn plaatsen op de wereld waar je nog stressvrij kan leven
4.       Zet af en toe je verwaande luxe even opzij en kijk wat je allemaal kan en hebt zonder
5.       Denk niet te snel dat wij alles beter kunnen, het zijn de hulpmiddelen die het ons een pak makkelijker maken. Breng het nodige respect op voor vakwerk met beperkte hulpmiddelen, en zeker ook voor de ambachtelijke stielen.
6.       Zorgeloos genieten is geen verloren tijd
7.       Diarree went
8.       Doe vandaag niet, wat je uit kan stellen tot morgen
9.       Het Bengaals ritme ben je je eigen op nog geen week, er terug vanaf geraken duurt maaaaaaaaaaaaaaanden… wees dus allen gewaarschuwd!
Nu, wij dachten dat jullie zo stilaan al aan het denken waren om inkopen te doen tegen dat wij terug thuis zijn…
… vanzelfsprekend staan we daar voor 100% achter, maar laat duidelijk zijn dat rijst, kip, pannenkoeken en eieren NIET op de boodschappenlijst thuis horen. IK HERHAAL: GEEN rijst, kip, pannenkoeken en eieren!!!
Verder willen we ook bij deze iedereen waarschuwen, niet bedreigen, waarschuwen geen van ons te vragen om zaterdag mee naar de markt te gaan!!!
Tegen 14u zijn we dan toch vertrokken richting Chittagong, zij het langs een andere weg. Opnieuw een schitterend avontuur. Ik durf het al bijna niet meer te zeggen, want wie gaat nog geloven dat het alweer zo’n geweldig avontuurlijke dag was?  
Willem had ons beloofd dat we de zee nog te zien zouden krijgen, en dat was alles behalve een valse belofte… het was zelfs meer dan dat. Vandaag hebben we allemaal tot onze knieën in het warme water van de Golf van Bengalen gestaan… net op het moment dat zon er aan begon te denken achter de horizon te verdwijnen.
ja, ik heb de woorden al vaker gebruikt, maar ’t is echt niet te beschrijven hoe dat voelt, ook al is het maar een zee zoals een andere. Op het strand onder de bomen hebben we dan nog genoten van een lekker drankje. Tegen alle verwachtingen in, kregen we de vraag of we graag een biertje wilden. Een biertje? In Bangladesh? … euhm, ja graag. Het vergde enige tijd en moeite om de in het strand begraven (illegale) blikjes terug te vinden, maar we hebben toch genoten van een Australisch biertje, een Thaïs biertje en het afwaswater van Heineken. En dat allemaal op het strand van Bangladesh, met een zakkende zon en zo ver je kan zien het water uit de Bengaalse Golf… we hebben de zon zien zakken in de zee. Nee, dat kwam niet door het bier. We zijn dan misschien geen alcohol meer gewend, maar eentje heeft niet veel kwaad gedaan. Ze vroegen wel of we er nog één wilden, maar het vermoeden dat ze het halve strand moesten omploegen om er nog 8 te kunnen vinden heeft ons doen besluiten het aanbod af te slaan. Ze begraven die trouwens op verschillende plaatsen, omdat het illegaal is, en de politie moest eens binnen vallen.
Niemand was echt geneigd daar nog terug te vertrekken, maar verwoede pogingen en omkoopschandalen om Willem onze verblijfvergunning te laten verlengen mochten niet baten.
Tegen 19u zijn we aangekomen in ons hotel in Chittagong, waar we veel en lekker gegeten hebben. Een uitgebreide Chinese tafel met alles op en aan… we moesten ons schamen. Maar ons schamen hebben we ook gedaan toen we achteraf de rekening kregen… maar liefst 4 euro per persoon… 4 euro… zo duur hebben we hier nog nooit gegeten.
Bedtijd nu (22.00u), want om 06.30u worden we verwacht aan het ontbijt. Om 07.00u vertrekken we naar onze waarschijnlijk laatste dag avontuur.
Tot dan.

 

Verslag dag 19

Vroeg op, douchen, ontbijten en om 7u vertrekken voor een lange rit… terug richting Dhaka. Onderweg zijn we gestopt bij de “Ship yards” en hebben we meerdere pogingen ondernomen er binnen te geraken. Sinds enkele jaren laten ze je niet meer binnen daar. Ze zijn een aantal keer te negatief in de media belangstelling gekomen, in hoofdzaak naar aanleiding van de uiterst slechte werkomstandigheden. Doden door een werkongeval zijn daar niet zeldzaam.
Enorm rijke Bengalen reizen de hele wereld rond om enorme, afgedankte schepen op te kopen, echte mastodonten. Ze komen er dan mee tot hier, en varen volle kracht de kust op. Vervolgens worden ze volledig ontmanteld, van de kleinste prullen tot al het metaalwerk. We zijn heel dichtbij geraakt, indrukwekkend zag het er absoluut uit… maar binnen mochten we jammer genoeg niet, op geen enkele werf.

Verder naar Chadpur, want daar moesten we om 14.15u de boot naar Dhaka halen. Over de typische autorit, toch goed voor bijna 7uur rijden, ga ik niet uitwijken nu… dat is en blijft het zelfde als overal… af en toe je handen voor je ogen en een klein gebedje opzeggen, 1 voor elke God die dit land rijk is. Gelukkig hebben wij 2 defensieve chauffeurs (erg zeldzaam hier) en hebben we niets geraakt!
Om 14.30u kwamen we uiteindelijk aan in de haven, te laat dachten we! Maar nee hoor, ook nu was het Bengaals academisch uurtje weer van kracht…
De boot, of toch in ieder geval een met metalen platen aan elkaar gelast obstakel met een roer, viel best mee… op een aantal keer goed tegen de kade gebotst te hebben bij ons vertrek na. Op een dikke 4,5 uur waren we in Old-Dhaka, sneller dan de jeeps! Ook dit was weer eens de moeite om gedaan te hebben… de boot op zich, de boten die je onderweg tegen komt en stuk voor stuk allemaal veeeeeel te zwaar geladen zijn, de Moslims die op tijd en stond hun gebeden moeten uitvoeren, maar ook telkens hun matjes moeten verplaatsen als de boot draait (het westen lag blijkbaar niet op iedere boot in dezelfde richting?!), de zonsondergang over het water, … alweer te veel om op te noemen. Het was dus donker toen we in Old-Dhaka aankwamen.
Dat wil dus ook wel zeggen dat we van de haven van Old-Dhaka nog tot in ons hotel moesten geraken… dus waarom niet met zo’n baby-taxi…  hoe moet ik dat beschrijven??? Verschrikkelijk moeilijk te verwoorden, dat moet je gewoon meegemaakt hebben. Als we dachten dat met de jeeps in het verkeer rijden al niet te doen was, dit was er echt over. Die vliegen daar met dat ding door dat verkeer, van uiterst links naar uiterst rechts en tussen 2 auto’s door en tegen fietsen en voetgangers en…
… echt onvoorstelbaar! Het was echt net of je IN het videospelletje “Mario Kart” zat, en dat is niet overdreven. Bonuspunten kon je verdienen door iets of iemand te raken… ik heb het tellen na 10 minuten al opgegeven. Voetgangers die niet op tijd aan de kant gingen, reed hij met opzet tegen, riksja’s die wat te lang voor bleven rijden kregen een duw, totaal geen plaats hebben tussen 2 bussen in, maar toch erdoor wringen… 2 uur spanning en sensatie, dat zou nog eens een pretpark attractie zijn, of misschien ook een potentiële Wii of Xbox bestseller! “Dhaka by baby-taxi”:
- Bus raken: 20 punten
- Auto raken: oude: 50 punten - nieuwe:  200 punten
- Motor tegen vangrail drukken (is ook echt gebeurd): 250 punten
- Riksja raken: 300 punten
- Voetganger raken: 1000 punten
- voetganger achterna sturen en ook nog raken: JACKPOT!!!

Zo was het in ieder geval echt! Als je hier ooit komt, zeker doen!
Op een gegeven moment moesten we stoppen voor de politie. Het jongentje dat naar onze baby-taxi toekwam om popcorn te verkopen, kreeg een serieuze klap met een dikke bamboestok van die agent. Met uiterste vriendelijkheid (???) vroeg de agent de papieren van onze chauffeur. Hij moest uitstappen en even dachten we dat hij ook een klink pak rammel ging krijgen. Toen kwam hij naar ons toe en vroeg ons iets. Wij natuurlijk in ons beste Bengaals duidelijk gemaakt dat we hem niet verstonden, en toen hij uiteindelijk wat dichter kwam hangen zag hij dat we vreemdelingen waren. Toen we vertelden dat we van België kwamen bood hij ons onmiddellijk zijn excuses aan. De chauffeur kreeg zonder problemen zijn papieren terug en we mochten weer vertrekken. ’t Is niet de moment om ons hier nu nog vast te zetten hè! 

Vanmorgen om 7u vertrokken, en vanavond om 21.30u aangekomen, de chauffeurs zelfs nog een uur later. Snel gegeten en nog een welgekomen douche genomen. Dat hebben ze hier wel slim gezien, dat moet je die Bengalen wel nageven… hang het handdoek rek gewoon IN de douche… dan heb je je handdoek altijd bij de hand. En plaats een stopcontact net onder de sproeier… voor de afzuiging, of misschien dat je eens graag je haren droogt tijdens het douchen of je scheert…

Het is alweer 23.30u, en onze laatste dag morgen zal misschien nog wel de zwaarste worden. Vroeg uit de veren en bezoekje brengen aan Avery Dennison Bangladesh. De rest van de dag zal nog een verrassing worden, maar vast staat dat we om 2u morgen nacht richting vliegveld en richting België vertrekken, en dat zullen er veel niet zo erg vinden. Wij hebben zonder meer genoten van de voorbije drie weken, maar zullen toch ook blij zijn vrouw en kinderen eindelijk terug te zien.

Tot morgen, voor de laatste aflevering.

 

Verslag dag 20

Laatste dag hier, jammer enerzijds, maar toch ook goed anderzijds… al dat we daar maandag allemaal misschien wel anders over denken?
Vanmorgen hebben we een bezoek gebracht aan Avery Dennison Bangladesh. Klaas Jan heeft ons iets meer verteld over zijn ervaring hier in Bangladesh, en uiteraard ook over het bedrijf zelf. Klaas Jan wist trouwens ook perfect hoe wij onze dagen hier gevuld hebben, want hij heeft ook alle verslagen mee gevolgd.
De rondleiding die we gekregen hebben was zeer interessant, het biedt op verscheidene gebieden heel wat voordelen om de ervaringen met andere vestigingen eens te kunnen delen. Misschien was dit bezoek wel wat kort om echte concrete zaken tot in detail te bekijken, maar duidelijk is wel dat we veel van elkaar kunnen leren.
Avery Bangladesh is zonder meer een gestructureerd bedrijf waar 5S, EHS en MDI aan een grote opmars bezig is.
Als we nagaan hoe we tegen de Bengaalse cultuur aangekeken hebben de voorbije dagen, weken, en we vergelijken dan met de cultuurwijziging die men binnen Avery teweeg gebracht heeft, allemaal met Bengaalse werknemers op de werkvloer, kunnen we niet anders dan erg onder de indruk zijn. Het laat geen enkele twijfel dat deze vestiging, zonder al te veel aanpassingen perfect elders in de wereld geplaatst zou kunnen worden.
Het is trouwens ook knap wat ze daar allemaal in huis hebben, of beter gezegd, welke technologieën, kennis en middelen ze in deze vestiging hebben. Van gedrukte etiketten tot geweven, met of zonder lijm, karton, synthetisch,…
kortom, alle labels die je in je kledij kan vinden, alsook de kaartjes die eraan hangen als je ze nieuw koopt, en nog veel meer… het komt allemaal van hier. Je moet thuis trouwens maar eens een weekje de kledij die je ’s morgens aantrekt even bekijken qua labeling… de kans dat de etiketten hier gemaakt zijn is heel groot, en de kans dat er “Made in Bangladesh” in staat, is al even groot. 
Na de middag heb we allemaal nog wat tijd vrijgemaakt om wat inkopen te gaan doen en wat aardigheden voor thuis aan te schaffen. Op zich dus een rustige dag, dat kan nog wel even voor we weer terug in het drukke Westerse leven terecht komen.  
Vanavond gaan we nog eten met Willem en Ingrid… het laatste avondmaal.
Het zijn 3 super weken geweest. Weken waarin we veel gezien hebben, heel hard gezweet hebben, zowel van het werk als van onze uitstappen, weken waarin je zowat alle emoties die de mens rijk is in je naar boven voelt komen.
Het is een prachtig land, qua natuur maar ook wat betreft de mensen. Ondanks hun levensomstandigheden zijn ze allemaal even vriendelijk en lachen ze altijd. Zijn wij wel beter af, kan je je dan afvragen… of zijn deze mensen beter af?
Van het werk van de Damiaanactie zijn we al lang overtuigd, en dat is bij deze nog maar eens bevestigd.
Nogmaals dank aan Willem, om er voor ons opnieuw een onvergetelijk avontuur van te maken. Klaas Jan, om ons 2 maal zeer goed te ontvangen. Families, vrienden en kennissen om ons 3 weken los te laten en ons te vermaken met de vele reacties. Avery Dennison, om alles wat ze al gedaan hebben om dit project te ondersteunen, en alle andere personen die ons geholpen hebben! Dank je wel!!!

 Vannacht vertrekken we… terug naar het koude België.

 Bangladesh… wat een land. Damiaanactie… wat een organisatie!

 

Goede reis !

Beste allemaal,

Het werd een prachtige ervaring,
Drie weken intensief van alles meemaken, Met een zeer interessante (maar ook
uitdagende)laatste week naar het Zuidoosten!
En nu... hebben jullie nog het geluk om zomaar verwend in Business class te
belanden Op het lastigste traject Dhaka -Abu Dhabi, waar honderden Bengaalse
migranten naar hun werk vertrekken...
Damiaanactie apprecieert de hulp van Avery Dennison erg.
Het is heel tof dat zo'n groot bedrijf met Damiaanactie wil samenwerken,
Voor Damiaanactie en zijn medewerkers is dat een materiële maar ook morele
steun!
Ik wil jullie allemaal nog eens bedanken voor het uitstekende werk, Jullie
bijzondere team geest, Jullie prestatie op de werkvloer, met Target meer dan
fullfilled!
Een dagelijkse MDI was niet eens nodig!
En natuurlijk de belangrijke financiële steun, Mede door sympathisanten, als
jullie vroegere global manager!

Mag ik ook apart eens Davy bedanken?
Zijn dagelijkse inspanning om te verwoorden wat er die dag gebeurde Heeft
jullie bouwkamp ook een verre uitstraling gegeven naar tientallen lezers Die
uitkeken naar de volgende aflevering van deze avonturen reeks!
Misschien... komt er ooit een derde reeks? Maar dat zal dan toch enkele
jaartjes voorbereiding vergen!

Beste mensen,
Nog een warme groet uit Dhaka
En een fijn weekend!

Willem